Dit is deel 10 en tevens het laatste deel van mijn Scriptie “De worsteling met Boulimia Nervosa en de verschillende behandelwijzen – De reis naar Balans in je leven” waarin je kunt lezen over de worsteling met Boulimia Nervosa en de verschillende behandelwijzen. In dit deel kun je de beantwoording van de vraagstelling lezen die aan het begin van de scriptie is gesteld. Val je er middenin? Dan kun je teruggaan naar de inhoudsopgave en of onderaan de pagina klikken naar het vorige deel.


Beantwoording vraagstelling

Welke meerwaarde heeft een ervaringsgerichte psychosociale benadering bij de behandeling van Boulimia Nervosa t.o.v. een reguliere behandeling?

In deze scriptie is o.a. te lezen wat een eetstoornis als Boulimia Nervosa betekent, wat de gevolgen zijn, waar de reguliere behandeling van Boulimia Nervosa zich op richt. Hoe de behandeling o.a. binnen een ervaringsgerichte psychosociale therapie eruit ziet.

Belangrijk is en blijft de motivatie van de cliënt tot herstel en/of genezing, want daar ligt hun kracht, al ben ik van mening dat er ook tijdens de gesprekken samen gewerkt kan worden aan motivatie en probleembesef.

Wat ik mis in de ‘reguliere’ behandeling van Boulimia Nervosa werd mij tijdens deze opleiding duidelijk. De reguliere behandeling richt zich voornamelijk op het individu en werken volgens een ‘vaststaand’ programma. Waarin weinig ruimte is voor maatwerk.

Ik ben wel hersteld of genezen van Boulimia Nervosa, maar was nog steeds een strenge ouder voor mezelf, kritisch en bij heftige stress en/of moeilijke momenten had ik geleerd hoe ik met mijn eetstoornis om kon gaan, echter wat ik niet leerde was hoe ik met de onrust, pijn of verdriet om kon gaan. Door de pijn heen gaan, stil staan bij emoties en deze accepteren en aanvaarden, was wat ik nog had te leren. Ik had geleerd afleiding, alternatieven te zoeken. En om heel kritisch te zijn t.o.v. de reguliere behandelingen, i.p.v. écht te genezen, kwam er een ander symptoom voor terug. (Slaapproblemen, voortdurende stress en uiteindelijk een burn-out)

Er is dus wel herstel en genezing mogelijk ook binnen de reguliere behandeling, aangezien ik daar zelf het voorbeeld voor ben. Echter mijn voorkeur voor behandeling van Boulimia Nervosa ligt bij een ervaringsgerichte psychosociale benadering. Het is niet individueel, al is daar best wat ruimte voor, echter het is maatwerk en belangrijke anderen worden z.s.m. betrokken, wat herstel bevorderend werkt. M.i. zal zelfs een terugval in de eetstoornis binnen de ervaringsgerichte psychosociale benadering tot een minimum beperkt worden.

Al zou de voorkeur m.i. liggen bij een therapeut die eveneens ervaringsdeskundige is, omdat het een complexe ziekte is en het erg prettig is, als iemand je écht begrijpt.

Een combinatie van het beste uit de twee soorten behandelingen zou mijn voorkeur hebben.
Maar vooral op maat afgestemd op de patiënt die om hulp komt vragen. Het is namelijk belangrijk het ‘gewicht’ de huidige gezondheid niet uit het oog te verliezen. Samenwerking en/of contact met de huisarts van de Boulimia Nervosa patiënt lijkt dan ook wenselijk.

De ervaringsgerichte psychosociale therapie had mij dus sneller tot meer evenwicht en balans kunnen brengen en daarmee had ik wellicht een burn-out weten te voorkomen. Ik was dan eerder een betere ouder voor mezelf geworden en had ik i.p.v. alternatieven zoeken, beter geweten hoe ik mijn emoties en pijn kon toelaten, ervaren, accepteren en uitten. Zoals hieronder in het stuk van Monique Rosier, ik was eerder thuisgekomen. Daarnaast had ik waarschijnlijk dan minder alleen geweest in deze weg naar herstel en genezing, doordat er belangrijke mensen bij betrokken waren geweest, die mij en mijn ziekte wellicht dan ook beter hadden kunnen begrijpen en er meer heelheid zou zijn ontstaan. Oude pijn had uitgesproken kunnen worden en ons gezin van oorsprong had kunnen leren om met emoties om te gaan en leren delen, uiten, praten, wat nu langzaam beter gaat, maar waarin ik de afgelopen jaren nog geregeld alleen heb geworsteld en het mezelf, samen met de opleiders en medestudenten eigen heb moeten maken.

Zo heeft iedereen zijn eigen weg in dit leven en mijn leven heeft dit pad gekozen. Ik ben blij dat ik de Kempler opleiding ben gaan doen en alsnog heb mogen ervaren en leren hoe een completer mens te worden en zijn. Daarnaast ben ik blij dat ik nu een voorbeeld kan zijn voor anderen die kampen met deze problemen en dat ik wanneer mensen daarvoor open staan, van betekenis kan zijn in hun reis naar balans in het leven. En ik hoop dat ik hiermee andere professionals in het vak wat handvatten heb weten te geven in hoe om te gaan met Boulimia Nervosa en welke speerpunten belangrijk zijn en nodig.

Thuis zijn om open te doen (uit het boek van Monique Rosier: Monster & Mo)

Toch vergeet ik het ook vaak en ren ik me rot om als een bezetene ‘alles eruit te halen wat er in zit’. Wat wil ik allemaal nog gedaan hebben? Wat nog kopen? Waar nog naartoe? Wat leren? Vroeger spraken we van schande van sleutelkinderen, maar nu is het achterbank kind het kind van de rekening. Die ouders renden al, maar in ieder geval waren de kinderen nog thuis. Vandaag rennen we met zijn allen. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen, met het ontwikkelen van ál je vermogens en alles krijgen wat je hartje begeert. We knokken en we rennen. Maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast! (Liedje van Herman van Veen).
Het is niet alleen maar leuk, het kan ook schadelijk zijn. Het grootste risico van het overal alles gaan halen is natuurlijk dat je nooit thuis bent. Letterlijk niet. Om open te doen. Om te ontvangen. Laat staan om met zijn allen te delen en te genieten. Maar ook figuurlijk. Je zult bij jezelf thuis moeten zijn wil je alles verwerken en toepassen. Maar ook om liefde en waardering te kunnen ontvangen. Als je daar alleen maar achteraanholt, word je eenzaam vanbinnen. Alle aandacht die voorbijkomt, loop je mis omdat je niet thuis bent.
‘Hé jammer, hij is er al weer niet, we gaan wel ergens anders heen’.
Ondertussen ren jij je gek en snapt het niet. Niemand houdt van me! En daar heb je ‘m weer: de leegte die we maar al te graag opvullen met eten of andere verslavingen. Ik leerde door schade en schande om thuis te zijn bij mezelf, maar ook letterlijk thuis in mijn eigen huis. Prachtig om te reizen en de hort op te zijn, ook in je hoofd, maar als je alleen maar op de vlucht bent, heb je geen benul van wat er allemaal al in huis is. En dan heb ik het niet over spullen, materie. Hoe fijn heb jij het thuis? Zet jij nog weleens je hart open? Hoe fijn is het binnen in jou? Interessant om te zien dat die drie ook vaak overeenkomen.
Als je thuis bent bij jezelf, kun je ontvangen. Als je thuis bent en het is er warm en open, loopt het storm. Je hoeft alleen nog maar open te doen.

Persoonlijke afsluiting

Zoals in de inleiding al geschreven en door de scriptie heen is duidelijk dat ik zelf patiënt ben geweest van Boulimia Nervosa. Ik heb een ‘reguliere’ behandeling gehad op mijn dertigste levensjaar en heb daarna nog een aantal jaren geworsteld met af en toe eetgedachten en vooral negatieve gedachten over mezelf. De ervaringsgerichte psychosociale therapie opleiding heeft uiteindelijk nog een grote rol gespeeld in het terug kijken op mijn proces en behandeling. Tijdens de opleiding kwam ik in een burn-out terecht, waarbij voor mij steeds duidelijker werd dat ik een weinig goede ouder voor mezelf was. Ik was nog steeds op veel punten een kritische ouder en de lat lag altijd hoog. Ik moest voldoen aan alle eisen die werden gesteld. Werken, studeren, huiswerk, sporten en thuis nog een huishouden die op mijn schouders rustte. Ik werd nog weleens door mijn leertherapeut Mega Mindy genoemd.

Ergens was ik daar ook wel een beetje trots op, ik deed het toch maar allemaal, maar langzaam kon ik het niet meer volhouden. Mijn lichaam ging zich tegen me werken. De ene tegenslag volgde de volgende tegenslag op. Dit was, naar mijn gevoel, opnieuw een test, een leermoment om stil te gaan staan en te gaan voelen naar wat wil ik eigenlijk? Wat wil mijn lijf? Wat zijn mijn behoeftes en wat heb ik nodig? En vanaf dat moment ben ik gaan leren om een betere ouder te worden voor mezelf. Om mijn pijn, verdriet en alles wat ik mee maak niet weg te stoppen, weg te lachen, maar te accepteren en te omarmen. Mezelf gaan uitspreken en desnoods iets zeggen wat wellicht niet goed kan vallen bij een ander, maar het daar dan over kunnen hebben.

De ervaringsgerichte psychosociale therapie opleiding heeft me een completer en gelukkiger mens gemaakt. Het zal de komende jaren een reis blijven naar balans, want dit zal zeker nog met vallen en opstaan gaan, maar ik ben wel completer geworden en meer mezelf zoals ik in de kern ben en mag zijn.



Worstel jij met Boulimia Nervosa?
Of ken je iemand uit je omgeving en heb je een specifieke vraag?

Ik ben ervaringsdeskundige en gespecialiseerd in dit thema.
Bel gerust (06-54 71 54 67) of stuur een e-mail via de contact pagina ›

 

Attribution original picture | Attribution user | Attribution 2.0 Generic